Εδώ τα πραγματικώτητα της Κύπρου!

31 Aralık 2020

Οι Ελληνοκύπριοι δήλωσαν ότι το πρόβλημα ξεκίνησε με την άφιξη Τούρκων στρατιωτών στο νησί το 1974. Και ισχυρίζονται ότι εάν υποχωρήσουν θα επιλυθεί το πρόβλημα. Αυτή είναι μια πολύ λανθασμένη γνώμη, γιατί, η άφιξη Τούρκων στρατιωτών στο νησί ήταν το αποτέλεσμα, όχι η πηγή του προβλήματος

Δρ. Oliver Peace Bridge / Οξφόρδη, 28/12/2020

 

Ο Michael Stephen L.L.M., δικηγόρος υψηλού δικαστηρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο. (Latin. Legum Magister, Ο τίτλος του ανώτερου νόμου) είναι επίσης διεθνής δικηγόρος και ήταν βουλευτής στο Βασιλικό Κοινοβουλίο μεταξύ 1992-97,  και ήταν υποτροφία Διεθνές Δίκαιο στα Πανεπιστήμια του Στάνφορντ και του Χάρβαρντ.

Ο Stephen, έφραψε πολύτιμή έργο με όνομα “The Cyprus Question”. Το κείμενο παρακατώ συντάχθηκε απο αρχειοθετημένες σημειώσεις που περιλαμβάνει αμερόληπτες ερμηνείες του για το κυπριακό προς το Βρετανικό Κοινοβούλιο και τη Βουλή των Κοινοτήτων.

 

 

ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΑΝΘΡΟΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΙΝΟΚΥΠΡΙΟΥΣ

 

Είναι σημαντικό να καταλάβενουμε τα γεγωνότα μεταξύ η ίδρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960 και η επέμβαση της Τουρκίας το 1974 , οχί μόνο για ιστορική περιέργεια αλλα για να κατανοίσουμε αν δικαιολογημένη είναι η σημερινή πολιτικής καθεστότος της ελλινοκυπριακης δοιήκησης και η αναγνώρηση του απο διεθνός.

Αν όντος οι Τουρκοκυπριοι δεν αποχώρησαν με λογικές λόγους και το Τουρκικό Στρατο εισέβαλε χωρίς νόμιμα του δικαιώμα και χωρίς ανθρώπινοι λόγοι, ίσως ήταν ορθως να αναγνωρίσθεί η Ελλινοκυπριακη δοιήκηση ως Κυπριακη Κυβέρνηση απο τον κόσμο. Αλλα η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Αυτή είναι ενα πολύ σημαντική ερώτημα γιατί η δίνει ικανότητα σε ελληνοκυπριακή δοιήκηση να επιβάλει εμπάργκο στους Τουρκοκυπρίους στους τομείς του εμπορίου, του αθλητισμού και της επικοινωνίας.

Ο πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Sir Alec Douglas-Home έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι αν οι Ελληνοκύπριοι δεν συμπεριφερθούν στους Τουρκοκύπριους σαν ανθρώπινα όντα, θα προκάλεσαν το νησί να εισβάλει και να διχαστεί.

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Αμερικανού Υφυπουργού Εξωτερικών,  George Ball, ο κύριος στόχος του Ελληνοκύπριου ηγέτη Μακάριου ήταν “να αποτρέψει την τουρκική επέμβαση και να συνεχίσει να σκοτώνει άνετα τους Τουρκοκύπριους από τον ίδιο και άλλους Ελληνοκύπριους. Φυσικά, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να το επιτρέψουμε αυτό.“ Αλλά στη πραγματικώτητα είναι ότι εκτός από τους Τούρκους, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες, ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο, ο ΟΗΕ, ούτε και οι άλλοι δεν θα ανελάβαν αποτελεσματική δράση για να το αποτρέψουν.

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του κυπριακού προβλήματος είναι ότι αν και οι Ελληνοκύπριοι δεν αναγνωρίζουν τις επίσημες διεθνείς συμφωνίες και παραβιάζουν τεράστια τα ανθρώπινα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, έχουν αναγνωριστεί ως κυβέρνηση της Κύπρου με μια μάλλον εκπληκτική κυριαρχία των δημοσίων σχέσεων και έχουν πείσει τον κόσμο ότι δεν έβλαψαν τα δικαιώματα των Τούρκων. Κατά συνέπεια, λαμβάνοντας μονομερείς επίσημες αποφάσεις και δικαστικές αποφάσεις από τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους διεθνείς οργανισμούς, κατάφεραν να εφαρμόσουν ένα εμπάργκο που βλάπτει σοβαρά τους Τουρκοκύπριους και τους παραλύει στον τομέα της διεθνούς επικοινωνίας και εμπορίου.

Για πάνω από τέσσερις δεκαετίες, οι Τουρκοκύπριοι και οι κυβερνήσεις τους αντιμετώπισαν ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα στις διεθνείς σχέσεις: να αλλάξουν το μυαλό ενός κόσμου που έχει παρεξηγήσει τα γεγονότα και τα τελευταία χρόνια προσκολλάται σε αυτήν την παρεξήγηση.

 

 

Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΟ ΝΗΣΗ ΗΤΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ 

 

Οι Ελληνοκύπριοι ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα ξεκίνησε το 1974 με την άφιξη Τούρκων στρατιωτών στο νησί και ότι το πρόβλημα θα επιλυόταν εάν αποσύρθηκαν. Αυτή είναι μια πολύ λανθασμένη γνώμη, επειδή η άφιξη των Τούρκων στρατιωτών στο νησί ήταν αποτέλεσμα, όχι η πηγή του προβλήματος. Επιπλέον, υπήρξαν δύο στρατιωτικές επιχειρήσεις το 1974. Το δεύτερο ήταν επιχείρηση της Τουρκιας και το πρώτο έγινε από την Ελλάδα και τους Ελληνοκύπριους και ήταν και η αιτία της δευτερης.

Σύμφωνα με τον Ελληνοκύπριο δημοσιογράφο Αλέκος Κωνσταντινίδη, τα ελληνοκυπριακά πολιτικά κόμματα DIKO και EDEK ενεργούν σαν να ξεκίνησε και έληξε το Κυπριακό το 1974. Δεν μιλούν για πραξικοπήματα που προηγήθηκε. “Το πρώτο πραξικόπημα δεν έγινε το 1974, αλλά λίγα μόλις χρόνια μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας μας (το 1960). Χωρίς το πρώτο πραξικόπημα, δεν θα είχε συμβεί το 1974.“

Ένας άλλος Ελληνοκύπριος δημοσιογράφος Σταύρος Αγγελίδης έγραψε στον Φιλελεύθερο στις 16 Σεπτεμβρίου 1990: “Με κάθε μέρα που περνάμε, εμείς, ως Ελληνοκύπριοι, ξεχνάμε τα γεγονότα που έφεραν την Κύπρο στη σημερινή της κατάσταση ή

το παραμελούμε εσκεμμένα. Ξεχνάμε τα δικά μας λάθη και ζητάμε επίμονα από τους άλλους να μας δώσουν το δικαίωμα και το νόμο όπως το καταλαβαίνουμε. Μιλάμε για τις αποφάσεις του ΟΗΕ, με γενικεύσεις και στρογγυλά λόγια και μόνο εκείνες που είναι υπέρ μας. Άλλοι, όπως το ψήφισμα 649, είναι άδικοι – δεν τους θέλουμε – έχουν τον δρόμο τους στην κόλαση. ”

Η ανεξαρτησία ήταν μακρές και δύσκολες διαπραγματεύσεις στη Ζυρίχη και το Λονδίνο, αλλά το 1960 επιτευχθηκε συμφωνία με συναίνεση μεταξύ Βρετανία, Ελλάδα, Τουρκία, Τουρκοκυπροι και οι Ελλινοκυπριοι Η νέα Κυπριακή Δημοκρατία επρόκειτο να είναι μια δικοινοτική Δημοκρατία με μοναδική εδαφική ακεραιότητα.  και το πρωτότυπο της Σύνταγμα, το οποίο περιελάμβανε την πολιτική εταιρική σχέση των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, απαγόρευσε την πολιτική ή οικονομική ένωση της Κύπρου με οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Η δικοινοτική δομή στηριζόταν στην απόκτηση της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960 και την αναγνώρισή της στη διεθνή σκηνή ως κυρίαρχου κράτους. Κατά συνέπεια, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε ποτέ ενιαία κρατική δομή με μειονότητες και πλειοψηφίες. Οι δύο λαοί της Κύπρου ήταν πολιτικοί ίσοι και και οι δύο ήταν πολιτικές οντότητες, ακριβώς όπως υπάρχουν διαφορετικά κράτη, μικρά και μεγάλα, κάτω από την ομπρέλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, δεν είχαν τα ίδια συνταγματικά δικαιώματα, επειδή οι συμφωνίες που συνάπτηκαν, είχαν λάβει υπόψη ότι ο αριθμός των Ελλήνων ήταν υψηλότερος από τον αριθμό των Τούρκων.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αννάν επιβεβαίωσε στο Κυπριακό Σχέδιο ότι «η σχέση μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων δεν είναι μειονοτική και πλειοψηφική σχέση, αλλά πολιτική ισότητα όπου η μία πλευρά δεν μπορεί να καθιερώσει δικαιοδοσία έναντι της άλλης»
Επειδή οι Τουρκοκύπριοι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να εφαρμόσουν τη συμφωνία, δεν θα συμμετείχαν με κανέναν τρόπο στη Δημοκρατία το 1960, εαν οι Ελλινοκύπριοι δεν αποδέχτηκαν τη συμφωνία εγγυητή που επιτρέπει την Τουρκία, εαν χρεασθεί να παρεμβένει με τα στρατεύματα της. Οι χώρες που συμμετείχαν στη συμφωνία ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Τουρκία, η Ελλάδα και η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία. Οι Τουρκοκύπριοι είδαν τι έγινε στους Τούρκους στην Κρήτη στον ελληνικό ηγεμονικό στρατό και γνώριζαν οτι αν ελλείψει Τουρκικής εγγύησης, δέν έχουν μια μέλλον στην Κύπρο.

 

 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

 

Με την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων, ο αρχηγός του Ελληνοκύπριου Αρχιεπίσκοπου Μακάριου είπε, “Θέλω να μεταφέρω τις θερμές μου ευχές στους Έλληνες και τους Τούρκους της Κύπρου. Χαιρετίζω με χαρά τη συμφωνία που επιτεύχθηκε και δηλώνω με όλη μου αυτοπεποίθηση ότι σήμερα είναι η αρχή μιας νέας περιόδου ανάπτυξης και ευημερίας για τη χώρα μας“. Αλλά σύντομα έγινε σαφές ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν είχαν καμία πρόθεση να συμμορφωθούν με το Σύνταγμα και ότι η συμφωνία τους με τους Τουρκοκύπριους τη δεκαετία του 1960 ήταν παραπλανητική. Στις 28 Ιουλίου 1960, ο Πρόεδρος Μακάριος είπε, “οι συμφωνίες δεν αποτελούν στόχο μας – τις σημερινές συνθήκες, όχι το μέλλον. Ο Ελληνοκυπριακός λαός θα συνεχίσει την εθνική του υπόθεση και θα διαμορφώσει το μέλλον του σύμφωνα με τη δική τους βούληση“.
Σε δήλωση στην Παναγία στις 4 Σεπτεμβρίου 1962, ο Μακάριος είπε: “Είναι αδιανόητο να σταματήσει η αποστολή των ηρώων της ΕΟΚΑ έως ότου να αποβληθεί από το νησί αυτή η τουρκική κοινωτητα, η οποία αποτελεί μέρος της τουρκικής φυλής, ο τρομερός εχθρός του Ελληνισμού. “
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια πιο εκδικητική και ρατσιστική πολιτική από αυτήν. Αυτή είναι επίσης μια ελληνική  επεμβατική  πολιτική – κάτι που, δώδεκα χρόνια αργότερα όταν παρενέβη για να τη σταματήσει κατηγορούνται για αυτη η Τουρκία.-
O George Ball όταν περιγράφει τον Μακάριο, παραθέτει τον Adlai Stevenson: “Ένα ανήθικο, αναξιόπιστο ραδιουργίακος που έκρυψε την πώληση του κάτω από την ψεύτικη θρησκευτική ασκητισμός της θρησκευτικής ηγεσίας“. Επιπλέον, προσθέτει, “ενόσω που γνώρισα τον Adlai, δεν έχω ακούσει να μιλάει τόσο θυμωμένος για κανέναν.“
Το άρθρο 173 του Κυπριακού Συντάγματος παρέχει στους Τουρκοκύπριους ξεχωριστούς δήμους σε πέντε μεγάλες πόλεις. Οι Ελληνοκύπριοι αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με αυτός υποχρεωτικός κανόνας και για να τους ενθαρρύνουν να συμμορφωθούν, οι Τουρκοκύπριοι δήλωσαν ότι δεν θα ψηφίσουν ορισμένα από τα φορολογικα νομοσχέδια της κυβέρνησης. Οι Ελληνοκύπριοι συνέχισαν να διαφωνούν, οπότε οι Τουρκοκύπριοι έφεραν το θέμα στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Κύπρου. Το δικαστήριο απαρτίζεται από ένας Τούρκος και ένας Έλληνας δικαστής και ένας ουδέτερος πρόεδρος.
Τον Φεβρουάριο του 1963, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος δήλωσε ότι εάν το δικαστήριο αποφασήσει εις βάρους τους Ελληνοκυπριους  θα την αγνοούσαν. Στην πραγματικότητα, όταν το δικαστήριο αποφάσισε εναντίον τους στις 25 Απριλίου 1963, οι Ελληνοκυπριοι αγνόησαν την απόφαση. Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου (Γερμανός πολίτης) παραιτήθηκε και έληξε το κράτος δικαίου στην Κύπρο.
Τον Νοέμβριο του 1963, οι Ελληνοκύπριοι προχώρησαν ακόμη περισσότερο και ζήτησαν την κατάργηση οκτώ βασικών διατάξεων που προστατεύουν τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων στη συμφωνία του 1960. Στόχος τους ήταν να φέρουν τον Τουρκοκύπριακο λαό σε μειονότητα, να τους φέρουν υπό τον έλεγχο των Ελληνοκυπρίων και τελικά να τους αποβάλουν από το νησί. Για το στόχο αυτο, οι Ελληνοκύπριοι είχαν ετοιμάσει και ένα γραπτό σχέδιο: το Σχέδιο της Ακρίτας.
Ο Γλαύκος Κληρίδης, ο οποίος αργότερα έγινε Ελληνοκύπριος Πρόεδρος, δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του σε μια τετρα τόμη σειρά βιβλίων (Κύπρος – Η κατάθεσή μου/Cyprus – My Deposition ). Παραδέχεται εδώ ότι οι συνταγματικές αλλαγές δεν ήταν ποτέ απαραίτητες. Σύμφωνα με τον Κληρίδη, “Οταν ο Μακάριος ήταν επικεφαλής του δικοινοτικού κράτους της Κύπρου, αποφάσισε να καταργήσει  βήμα προς βήμα και μονομερώς, τα δικαιώματα που στις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου παραχωρήθηκαν στην τουρκική κοινότητα, και να τους μειώσει στο καθεστώς της μειονότητας, με πρόσχημα ότι ορισμένες συνταγματικές διατάξεις ήταν ανεφάρμοστες.“
Και συνεχίζει: “Μια ειλικρινή, χωρίς προπαγάνδα αξιολόγηση της περιόδου 1960-63 θα δείξει ότι δεν υπάρχει δικαιολογία για τη συνταγματική αλλαγή“. Παρ ‘όλα αυτά, ο Μακάριος “απέρριψε όλες τις πρακτικές λύσεις κατώτερες των συνταγματικών αλλαγών“, σύμφωνα με τον Κληρίδη.
Ο Κληρίδης παραδέχεται ότι “το ευαίσθητο περιβάλλον της περιόδου 1960-63, στο οποίο αμφότερες οι κοινωνίες αμφισβήτησαν κατα πόσο θα ενστερνίζομαι την ανεξαρτησία ο ένας τον άλλον, δεν ήταν το κατάλληλο περιβάλλον για να ζητήθουν συνταγματικές τροποποιήσεις με την αιτιολογία ότι ήταν ανέφικτη, ειδικά όταν δεν είχε εντοπιστεί ακόμα στη πρακτικότητα“. Οι Ελληνοκύπριοι υποστηρισουν ότι αφού οι Τουρκοκυπριοι καταχρησαν το δικαιωμα αρνισηκιρίας τους, οι συνταγματικές αλλαγές ήταν αναπόφευκτες. Αλλά σύμφωνα με τον Κληρίδη, “το δικαιώμα αρνησικυρίας δεν χρησιμοποιήθηκαν ούτε από τον Πρόεδρο ούτε από τον Αντιπρόεδρο σε κανένα νόμο ή απόφαση του Κοινοβουλίου.“
Λέει επίσης, “δεν υπήρχε δυσκολία στη δημοσίευση των αποφάσεων του Υπουργικό Συμβουλίο και των νόμων της Βουλής.“ Ο Κληρίδης συνεχίζει: “εάν οι Τουρκοκύπριοι αντιταχθούν σε “μονομερείς αναθεώρησης του Συντάγματος “που καταργούν τα δικαιώματά τους, οι δυνάμεις του Υπουργείου Εσωτερικών θα χρησιμοποιήσαν βία« για να καταστείλουν την εξέγερση.“ Ο Ταξίαρχος Γιώργος Καραγιάννης (ο ηγέτης του ηπειρωτικού Ελληνικού Στρατού, επικεφαλής του Κυπριακού Στρατού εκείνη την εποχή) είπε στον Αθηναικό εφημερίδα ο Εθνικός Κήρυξ στις 13 Ιουνίου 1965, “ο Πρόεδρος Μακάριος:  1) ετοίμασε και οπλίζει τους Ελληνοκύπριους για πόλεμο και 2) αποφάσησε να συνεχίσει τη συνταγματική αναθεώρηση που  περιέχει την κατάργηση το δικαίωμα της αρνησικυρίας του [Τουρκοκυπρίου] του Αναπληρωτή Προέδρου“είπε.
“Όταν οι Τουρκοκύπριοι αντιτάχθηκαν στις συνταγματικές αλλαγές, ο Μακάριος εφάρμοσε το σχέδιό του και η έπίθεση των ελληνοκυπριων άρχησε τον Δεκέμβριο του 1963“ (ο Ταξίαρχος Καραγιάννης). Ο Ταξίαρχος μίλησε για το σχέδιο «Ακρίτας», το οποίο είναι το λεπτομερές σχέδιο για την καταστροφή των Τουρκοκυπρίων και τη ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Το πρώτο μέρος της έκθεσης του κοινοβουλίου, που συνεχίσει ως 14 σελίδες και 4 κεφάλαια, τελειώνει εδώ …

 

Bridge, O. (2020, December 27). İngiliz hukukçunun tarafsız gözüyle: Kıbrıs sorunu. Retrieved December 29, 2020, from https://aydinlik.com.tr/ingiliz-hukukcunun-tarafsiz-gozuyle-kibris-sorunu-227192

Stephen, M. (2004, September 30). Written evidence submitted by Michael Stephen: WHY IS CYPRUS DIVIDED? Retrieved December 29, 2020, from https://publications.parliament.uk/pa/cm200405/cmselect/cmfaff/113/113we45.htm#note107

DİĞER YAZILAR

Grönland seçimlerini kazanarak Geleneksel Siumut Liderliğini Deviren Inuit Ataqatigiit
Grönland seçimlerini kazanarak Geleneksel Siumut Liderliğini Deviren Inuit Ataqatigiit
13 Nisan 2021

  Inuit Ataqatigiit Grönland seçimlerini kazanarak geleneksel Siumut liderliğini devirmiş oldu. Bu seçimlerde en önemli konuların başında Grönland’de yapılması...

Rusya’dan kritik ‘Kanal İstanbul’ ve ‘Montrö’ açıklaması: “Değiştirilmesi söz konusu değil.”
Rusya’dan kritik ‘Kanal İstanbul’ ve ‘Montrö’ açıklaması: “Değiştirilmesi söz konusu değil.”
10 Nisan 2021

BAU DEGS Başkanı Doç.Dr. Cihat Yaycı; “Hep başından beri söylediğim şeyi Rus Büyükelçi de söylemiş. Kanal İstanbul Montrö’yü etkilemez!!!”...