«Πώς μπορεί η Τουρκία να εφαρμόσει το ναυτικό δόγμα της στο Αιγαίο πέλαγος; Αποκλειστική συνεντευξη με τον Τούρκο ναύαρχο Τζιχάτ Γιαϊτζί» (Sputnik Cihat Yaycı Röportajı-Yunanca)

 

Είστε γνωστός για το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Μπορείτε να μας το εξηγήσετε; Τι είναι η «Γαλάζια Πατρίδα»; Και εφόσον η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) ορίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών, βάσει της έννοιας της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, πώς πιστεύετε ότι η Τουρκία θα καταφέρει να κάνει πραγματικότητα αυτό που ορίζει ως «Γαλάζια Πατρίδα»;

 

Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 δίνει περιορισμένα δικαιώματα στα παράκτια κράτη σχετικά με την ΑΟΖ σε αντίθεση με τα χωρικά ύδατα, αλλά ουσιαστικά η ΑΟΖ περιγράφει τη θαλάσσια ζώνη ενός παράκτιου κράτους στην οποία το κράτος έχει κυριαρχικά δικαιώματα για να εκμεταλλευτεί, να διατηρήσει και να πραγματοποιήσει θαλάσσιες έρευνες για φυσικούς πόρους, γεωγραφικά, γεωλογικά και βιολογικά περιουσιακά στοιχεία· σε ύδατα πλησίον της ακτής, στον θαλάσσιο βυθό, στο υπέδαφος μέσα στην υφαλοκρηπίδα και στο υπέδαφος αυτής. Γι’ αυτόν τον λόγο, η ΑΟΖ μπορεί να γίνει αποδεκτή ως τμήμα μιας πατρίδας. Ως εκ τούτου, η Τουρκία είναι ο ιδιοκτήτης όλων των πόρων που υπάρχουν μέσα στην ΑΟΖ της. Θεωρούμε δεδομένη την εκμετάλλευση στις θαλάσσιες δικαιοδοσίες μας, στο πλαίσιο της Αρχής που αναγνωρίζεται από τη Σύμβαση του 1982, από το εθιμικό δίκαιο και από τις Αρχές του ΔιεθνούςΔικαίου της Θάλασσας και πάντοτε θα προστατεύουμε τα δικαιώματά μας. Η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι ένα δόγμα που προσδιορίζει αυτό ως παράκτιο κράτος. Η Τουρκία διαθέτει ακτογραμμή 8.333 χιλιομέτρων μαζί την Ανατολία και τη χερσόνησο της Ρωμυλίας και η χώρα έχει περίπου 462.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας δικαιοδοσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, τη Θάλασσα του Μαρμαρά και τη Μαύρη Θάλασσα, εν συνόλω.

 

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, η ΑΟΖ που ανακηρύχθηκε στη Μαύρη Θάλασσα, η υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο, οι παρακείμενες ακτές με τη Λιβύη, την Αίγυπτο, τον Λίβανο, το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο χαρακτηρίζονταν ως τμήματα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Μπορείτε να δείτε το χρωματισμένο γαλάζιο κομμάτι στον παρακάτω χάρτη.

 

Οι περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας στη Μαύρη Θάλασσα καθορίστηκαν το 1986 και φαίνονται στον παρακάτω χάρτη.

 

Όπως μπορείτε να δείτε στον χάρτη της Θάλασσας του Μαρμαρά, τα εσωτερικά ύδατα καθορίζονται από το άρθρο 8 της Σύμβασης του 1982. Αυτό είναι κομμάτι της «Γαλάζιας Πατρίδας» της Τουρκίας.

 

Η φυσική επέκταση είναι το κρίσιμο σημείο για τον προσδιορισμό της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας. Το Αιγαίο Πέλαγος είναι μια ειδική περίπτωση με τόσο πολλά νησιά και βραχονησίδες και μια ημίκλειστη θάλασσα. Στο Αιγαίο Πέλαγος, ο καθορισμός υφαλοκρηπίδας πρέπει να ρυθμίζεται στη βάση της Συνθήκης της Λωζάνης, όπως φαίνεται στον χάρτη.

 

Η Τουρκία ανακήρυξε το δυτικό άκρο της περιοχής της θαλάσσιας δικαιοδοσίας στην Ανατολική Μεσόγειο με τη Συμφωνία Οριοθέτησης Θαλάσσιων Συνόρων Τουρκίας-Λιβύης το 2019 (δείτε τον παρακάτω χάρτη).

 

Για αυτόν τον λόγο, όπως λέμε πάντα, η Τουρκία δεν παραχωρεί και δεν θα παραχωρήσει ούτε σπιθαμή της εθνικής της επικράτειας ή των χωρικών της υδάτων. Για να κάνουμε λειτουργική τη «Γαλάζια Πατρίδα», ένα από τα βασικά βήματα έγιναν στις 27 Νοεμβρίου 2019 με το «Μνημόνιο Κατανόησης ανάμεσα στη Δημοκρατία της Τουρκίας και την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας του Κράτους της Λιβύης για την οριοθέτηση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στην Ανατολική Μεσόγειο» και θα πρέπει να συνεχίσουμε τις διμερείς συμφωνίες θαλάσσιας οριοθέτησης με τις γειτονικές χώρες της Αιγύπτου, του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Συρίας. Αυτή η περιοχή, την οποία ορίζουμε ως «Γαλάζια Πατρίδα» και την οποία παρουσιάζουμε στον κόσμο, είναι η ΑΟΖ της Τουρκίας. Ως εκ τούτου, απλώς προστατεύουμε τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας που αφορούν την τουρκική ΑΟΖ σε νομική βάση και με ειρηνικό τρόπο υπό το διεθνές δίκαιο.

 

Γιατί η Τουρκία αποφάσισε τώρα να προχωρήσει σε όλες αυτές τις ενέργειες στην Ανατολική Μεσόγειο;

 

Όλα αυτά τα χρόνια, η Τουρκία είναι υπέρ της συζήτησης για τις θαλάσσιες περιοχές με τα γειτονικά κράτη στην περιοχή. Η Τουρκία έχει αρνηθεί να λάβει αποφάσεις γι’ αυτό το ζήτημα είτε μονομερώς είτε διμερώς. Όμως, η μονομερής ανακήρυξη ΑΟΖ από την «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου» (sic) και οι διμερείς συμφωνίες που ακολούθησαν (με Λίβανο, Ισραήλ, Αίγυπτο) έκαναν την Τουρκία να αποφασίσει να λάβει δράση για να προστατεύσει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της βάσει του διεθνούς δικαίου, καθώς ήταν ενήμερη για τις μονομερείς προσπάθειες της Ελλάδας. Σε σχέση με αυτό, η Τουρκία υπέγραψε συμφωνίες θαλάσσιας οριοθέτησης με την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» (sic) το 2011 και με τη Λιβύη το 2019. Η Τουρκία ακολουθεί μια κυβερνητική πολιτική στο ζήτημα. Δεν υπάρχει καμία αντίθεση από κάποιο ινστιτούτο ή οργανισμούς, απ’ όσο γνωρίζω.

 

Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Ωστόσο, παρακολουθούμε ότι η Άγκυρα συνεχώς επικαλείται το διεθνές δίκαιο. Σε ποιο διεθνές δίκαιο αναφέρεται;

 

Το να μην έχει υπογράψει μια συμφωνία δεν εμποδίζει την Τουρκία από τo να την επικαλείται. Στην πραγματικότητα, η πρόβλεψη των συμφωνιών έχει μετατραπεί σε εθιμικό δίκαιο. Οι προβλέψεις αυτής της συμφωνίας στις οποίες η Τουρκία διαρκώς αντιτίθεται είναι προφανείς. Οι προβλέψεις στις οποίες η Τουρκία επιμόνως αντιτίθεται είναι σαφείς. H Τουρκία δεν έχει άλλες αντιρρήσεις γι’ αυτές τις προβλέψεις. Όμως, η Ελλάδα αλλάζει τις προβλέψεις της συμφωνίας, δρα σαν να μην έχει γειτονικές χώρες και χρησιμοποιεί τη συμφωνία που παραβιάζει ως απόδειξη. Η Τουρκία επικαλείται μόνο τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 και κάνει αναφορά στις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου και το Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου.

 

Σύμφωνα με την αντίληψη που έχει κυριαρχήσει από το 1979, η ΑΟΖ προκύπτει ως θετικός κανόνας δικαίου στην Τρίτη Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Αυτή η άποψη γίνεται αποδεκτή από διάφορες ομάδες συγγραφέων παρά τις διαφορετικές τους απόψεις στο ειδικό καθεστώς της ΑΟΖ. Σύμφωνα με τους περισσότερους συγγραφείς για την ΑΟΖ, το διεθνές εθιμικό δίκαιο επιτρέπει οι παράκτιες χώρες να ανακηρύξουν μονομερώς ΑΟΖ στα 200 (σ.σ. ναυτικά) μίλια. Αν και η Τουρκία δεν είναι χώρα-μέλος των Συμβάσεων της Γενεύης του 1958 και ειδικά της Σύμβασης του 1982, έχει γίνει αποδεκτό ότι οι προβλέψεις αυτών των συμβάσεων έχουν καταστεί κοινός νόμος και η Τουρκία τις έχει προσεγγίσει με σεβασμό σε δέοντα χρόνο.

 

Ακόμα και έτσι, η Τουρκία υιοθετεί ορισμένες πρακτικές που έγιναν εθιμικό δίκαιο/κοινός νόμος με τη Σύμβαση του 1982 και χρησιμοποιεί τα δικαιώματα και την ισχύ που εκπορεύονται απ’ αυτήν. Γι’ αυτό το γεγονός ότι δεν ήταν μέλος δεν αποτελεί εμπόδιο για την Τουρκία να επικαλείται αυτή τη Σύμβαση. Η Τουρκία χρησιμοποιεί τα δικαιώματα και τις εξουσίες που προέρχονται από τις προβλέψεις και τις συνθήκες της Σύμβασης του 1982 ως διεθνείς εθιμικούς νόμους για την προστασία των τουρκικών δικαιωμάτων και συμφερόντων. H Τουρκία έχει συμμετάσχει ενεργά στις προπαρασκευαστικές εργασίες της σύμβασης, αλλά καταψήφισε τη Σύμβαση του 1982 εξαιτίας του Άρθρου 3 που ρυθμίζει το πλάτος των χωρικών υδάτων, του Άρθρου 33 που ρυθμίζει τη γειτονική ζώνη και του Άρθρου 121 που ρυθμίζει το καθεστώς των νησιών.

 

Άλλοι λόγοι που η Τουρκία δεν υπέγραψε τη σύμβαση είναι οι προβλέψεις της για τις περίκλειστες ή τις ημίκλειστες θάλασσες και την «Οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές» στα άρθρα 74 και 83, που περιέχουν δεσμευτικές αποφάσεις και υποχρεωτικές διαδικασίες. Ωστόσο, ως χώρα που περιβάλλεται από θάλασσα στις τρεις από τις πλευρές της, η Τουρκία δεν είναι χώρα-μέλος της Σύμβασης όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ και για να προστατεύσει τα θαλάσσια δικαιώματα και συμφέροντά της, λαμβάνει υπόψιν τη σημασία των νέων κανόνων και οδηγιών στον τομέα του Δικαίου της Θάλασσας που εισήχθη με τη Σύμβαση. Ακόμα και έτσι, η Τουρκία υιοθετεί κάποιες πρακτικές που έχουν γίνει εθιμικό δίκαιο/κοινός νόμος στη Σύμβαση του 1982 και χρησιμοποιεί τα δικαιώματα και τις εξουσίες που προκύπτουν απ’ αυτήν, τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου και του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου.

 

Υποστηρίζετε ότι η Τουρκία πρέπει να ανακηρύξει ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο το συντομότερο δυνατό. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας προτείνει συμφωνίες μεταξύ δύο κρατών πριν από την ανακήρυξη ΑΟΖ σε περιόδους σύγκρουσης συμφερόντων. Επομένως; Πώς θα υλοποιηθεί αυτό που υποστηρίζετε;

 

Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 συνέστησε στα συμβαλλόμενα κράτη της Σύμβασης ότι τα συμβαλλόμενα μέρη πρέπει να επιλύσουν ορισμένα προβλήματα θαλάσσιας δικαιοδοσίας όσον αφορά στην απόσταση μεταξύ των δύο κρατών με παρακείμενες ακτές κάτω των 400 ναυτικών μιλίων με διμερείς συμφωνίες και διπλωματικούς διαλόγους. Ωστόσο, δεν υπάρχει κανονισμός που να δηλώνει ότι η ΑΟΖ δεν μπορεί να ανακηρυχθεί μονομερώς. Σύμφωνα με το Άρθρο 75 του Δικαίου της Θάλασσας του 1982, το παράκτιο κράτος πρέπει να δημοσιεύσει έναν χάρτη που να δείχνει την ανακηρυγμένη ΑΟΖ ή να δημοσιεύσει τις λίστες των γεωγραφικών συντεταγμένων όπως απαιτείται και να αποστέλλει ένα αντίγραφο αυτών στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ.

 

Η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση ανακήρυξε τη δική της ΑΟΖ στον ΟΗΕ, το 2004, που επεκτείνεται μονομερώς μέχρι τα 200 ναυτικά μίλια. Με τον παρακάτω χάρτη, η «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου» (sic) ανακήρυξε τη δική της ΑΟΖ στα Ηνωμένα Έθνη. Ως εκ τούτου, δεν είναι λογικό να περιμένουμε από την Τουρκία να παρακολουθεί, ενώ η Ελλάδα εκβιάζει την πλειοψηφία της Ανατολικής Μεσογείου.

 

Πολλές χώρες στον κόσμο έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ. Όσον αφορά στη Μεσόγειο, τα ακόλουθα (σ.σ. κράτη) έχουν κάνει ανακηρύξεις: Η Συρία στις 19 Νοεμβρίου 2003 με νόμο, που εκτείνεται έως και 200 ​​ναυτικά μίλια, η Λιβύη στις 27 Μαΐου 2009, με νόμο που ψηφίστηκε από το Γενικό Λαϊκό Συνέδριο της Λιβύης, που εκτείνεται έως και 200 ​​ναυτικά μίλια, ο Λίβανος στις 17 Αυγούστου 2010 πέρασε νόμο σχετικά με την έρευνα αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Επιπλέον, στις 19 Οκτωβρίου 2010, ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος του Λιβάνου στα Ηνωμένα Έθνη υπέβαλε ανακήρυξη οριοθέτησης στον τομέα της θαλάσσιας δικαιοδοσίας στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών μετά τη Συμφωνία ΑΟΖ μεταξύ της «Ελληνοκυπριακής Διοίκησης της Νότιας Κύπρου» (sic) και του Λιβάνου, η οποία υπεγράφη στις 17 Ιανουαρίου 2007, υποδεικνύοντας τα νοτιότερα σημεία ως το «Νότιο Τμήμα της Δυτικής Μέσης Γραμμής Λιβάνου-Κύπρου» και τη «Νότια Μέση Γραμμή Λιβάνου-Παλαιστίνης».

 

Δεν είναι και η Ελλάδα, αλλά και η Αίγυπτος, συνομιλητής της Τουρκίας για την επίλυση ζητημάτων στο Αιγαίο ή στη Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένου και του διαμοιρασμού των ζωνών θαλάσσιας δικαιοδοσίας;

 

Η Ελλάδα διαμορφώνει τα σύνορα των χωρικών της υδάτων τραβώντας μια ευθεία γραμμή μεταξύ των νησιών της Κρήτης και της Ρόδου και καθορίζει την περιοχή ΑΟΖ σύμφωνα με αυτήν τη γραμμή σαν να μην υπάρχει θάλασσα μεταξύ των νησιών. Κατά συνέπεια, αυτό δεν είναι αποδεκτό όσον αφορά τα θαλάσσια δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας. Είναι αντίθετο με το Διεθνές Θαλάσσιο Δίκαιο και είναι παραβίαση του νόμου. Η Ελλάδα δεν είναι αυτός που απευθυνόμαστε στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα μεταξύ μας σχετικά με την Ανατολική Μεσόγειο. Μόνο η Ελλάδα έχει απαίτηση από τη θαλάσσια ζώνη, η οποία είναι δική μας. Η Ελλάδα δεν είναι συνομιλητής μας στην Ανατολική Μεσόγειο σχετικά με τον διαμοιρασμό των θαλάσσιων δικαιοδοσιών. Ωστόσο, μπορούμε να διαπραγματευτούμε ορισμένα ζητήματα στο Αιγαίο Πέλαγος με την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν είναι πρόθυμη να συζητήσει οποιοδήποτε άλλο θέμα εκτός από την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο. Πρέπει να συζητηθούν όλες οι παραβιάσεις από την Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των «EGAYDAAK» (σ.σ. λίστα νησιών και βραχονησίδων στο Αιγαίο) και των νησιών που είναι εξοπλισμένα και στρατιωτικοποιημένα, παρά το γεγονός ότι θα πρέπει να αποστρατικοποιηθούν. Πρέπει να επιστρέψουμε στην ισορροπία της Συνθήκης της Λωζάνης. Το άρθρο από τη Συνθήκη της Λωζάνης που διέπει τον κανόνα χωρικών υδάτων 3 μιλίων έχει παραβιαστεί από την Ελλάδα.

 

Νησιά εντός 200 ναυτικών μιλίων μπορεί να μην έχουν δικαίωμα επέκτασης της ΑΟΖ τους πέραν αυτού. Η ΑΟΖ υπολογίζεται από την ηπειρωτική χώρα. Τα νησιά που βρίσκονται στην αντίθετη πλευρά της μέσης γραμμής μεταξύ των παρόχθιων κρατών γίνονται δεκτά ως φυσικές προεκτάσεις του κράτους κοντά στην ακτή. Αυτή η αποδοχή σχετίζεται με το αμετάβλητο της γεωγραφίας. Όταν εξετάζεται η νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου και των Μόνιμων Διαιτητικών Δικαστηρίων, γίνεται κοινώς αντιληπτό ότι σύμφωνα με τις Αρχές του δίκαιου και ισότιμου διαμοιρασμού, την «Αρχή της αναλογικότητας» και τη «μη καταπάτηση του εδάφους άλλου κράτους», οι περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας των νησιών στην αντίθετη πλευρά της μέσης γραμμής θα πρέπει να υπολογίζονται μόνο όσο τα χωρικά τους ύδατα. Για να το πούμε εν συντομία, «η κυριαρχία της ξηράς στη θάλασσα» σημαίνει μιαν Αρχή του Διεθνούς Θαλάσσιου Δικαίου που προϋποθέτει ότι η ηπειρωτική χώρα πρέπει να λαμβάνεται ως βάση για την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιοδοσιών, και νησιά στην αντίθετη πλευρά της μέσης γραμμής θα πρέπει να έχουν θαλάσσια δικαιοδοσία όση και τα χωρικά τους ύδατα. Απλά, τα νησιά δεν μπορούν να παρεμβαίνουν ή να μπλοκάρουν τις περιοχές αμοιβαίας θαλάσσιας δικαιοδοσίας των δύο ηπειρωτικών χωρών.

 

Η Αίγυπτος δεν αποδέχθηκε τη θέση της Ελλάδας που δίνει ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα στο Καστελλόριζο και δεν θεωρεί το Καστελλόριζο ως νομικά έγκυρη ακτή σε αυτήν τη συμφωνία οριοθέτησης. Με αυτήν την εξέλιξη, η Ελλάδα αρνήθηκε τους ισχυρισμούς της. Το Καστελλόριζο ως ελληνικό νησί είναι στην αντίθετη πλευρά της μέσης γραμμής και η Ελλάδα με αυτό προσπαθεί να σφετεριστεί από την Τουρκία περίπου 50.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα περιοχής θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Επιπλέον, τα ελληνικά νησιά προς την Ανατολική Μεσόγειο έχουν συνολική ακτογραμμή 167 χιλιομέτρων και είναι παράνομο να ζητηθεί θαλάσσια δικαιοδοσία απέναντι στην ακτή της Ανατολίας των 1.870 χιλιομέτρων. Ακριβώς πίσω από το Καστελλόριζο και αγνοώντας τις ακτές της Ανατολίας, όπου βρίσκεται στην υφαλοκρηπίδα, υπάρχει μια ΑΟΖ. Επομένως, ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα έχει την ΑΟΖ του Καστελλόριζου και άλλων νησιών, δεν συμπίπτει με το δίκαιο και τα γεγονότα και δεν είναι μια αποδεκτή κατάσταση στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Η Τουρκία προστατεύει πάντα τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της από αυτές τις παράνομες πρωτοβουλίες.

 

Εκτός αυτού, ακόμη κι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται ότι δεν παίρνει στα σοβαρά το Καστελλόριζο, ορισμένα από τα θεσμικά όργανα συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τον Χάρτη της Σεβίλλης του 2003. Η Τουρκία προστάτευσε τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στις 22 Ιουλίου όταν αυξήθηκε η ένταση σε σχέση με τη NAVTEX. Παρά το γεγονός ότι το σεισμικό ερευνητικό σκάφος Oruc Reis βρίσκεται στην περιοχή NAVTEX της Τουρκίας, η Ελλάδα αντιτάχθηκε στις δραστηριότητές του και κάλεσε την ΕΕ να επιβάλει κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Η Ελλάδα απαιτεί η θαλάσσια ζώνη του Καστελλόριζου να είναι τρεις φορές αυτή της ηπειρωτικής της. Στις περιπτώσεις της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας, τα νησιά που βρίσκονται στην απέναντι πλευρά της μέσης γραμμής δεν γίνονται δεκτά και επίσης δεν αποκτούν ΑΟΖ, αλλά οι ισχυρισμοί που προβλήθηκαν εναντίον της Τουρκίας για το Καστελλόριζο λαμβάνονται υπόψη. Αυτό δεν είναι μια παραίσθηση της Τουρκίας. Μπορείτε να δείτε τους χάρτες που χρησιμοποιεί η ΕΕ παρακάτω. Είτε η ΕΕ είτε η Ελλάδα αντιδρούν στην περιοχή NAVTEX που έχει ανακηρύξει η Τουρκία. Είναι μέρος του Χάρτη της Σεβίλλης και των παραγώγων του που είχαν προηγουμένως εκχωρήσει θαλάσσια δικαιοδοσία στο Καστελλόριζο στα σύνορα ΑΟΖ της «Ελληνοκυπριακής Διοίκησης της Νότιας Κύπρου» (sic). Η Τουρκία έχει επικριθεί στις Εκθέσεις Προόδου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για όλα τα είδη ερευνών που πραγματοποιήθηκαν από την Τουρκία στις περιοχές που ανήκουν στην Ελλάδα και την «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου» (sic). Συνεπώς, η σιωπή της Τουρκίας έναντι των παράνομων ισχυρισμών της Ελλάδας στη θαλάσσια ζώνη του Καστελλόριζου θα ανοίξει τον δρόμο της Ελλάδας στην υλοποίηση αυτών των ισχυρισμών. Εκείνοι που συνιστούν στην Τουρκία να παραμείνει σιωπηλή σε αυτό το θέμα είναι αυτοί που θα παραλύσουν την Τουρκία.Πρώτα απ’ όλα, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ που αναφέρονται σε αυτόν τον χάρτη κάνουν διορθώσεις στα έγγραφά τους όπως παρακάτω:

 

Εξέδωσε η Τουρκία την τελευταία NAVTEX σε λάθος σημείο;

 

Το 2011 και το 2012 η Τουρκία χορήγησε άδεια στις 28 μοίρες ανατολικά γεωγραφικό μήκος ως NAVTEX στην Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου (TPAO). Δεν υπάρχει λάθος σε αυτό.

 

Το να θέτεις τα προβλήματα στη Μεσόγειο σε ένα νομικό πλαίσιο δεν βλάπτει τις θέσεις της Τουρκίας ως προς τις ενστάσεις με την υφαλοκρηπίδα και τη διεθνή υποχρεωτική αρχή δικαιοδοσίας;

 

Η Τουρκία είναι ένα συνταγματικό κράτος. Η Τουρκία έχει βασίσει όλες τις προσπάθειές της στις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης και του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου. Η Τουρκία ακολουθεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της με βάση το διεθνές δίκαιο. Η απόφαση της Τουρκίας να χρησιμοποιήσει το διεθνές δίκαιο και να υπογράψει συμφωνίες έχει αναστατώσει τους εχθρούς της. Είναι απολύτως παράλογο να επικρίνουμε την Τουρκία για τη χρήση του διεθνούς δικαίου. Αυτό είναι εντελώς λάθος και δεν υπάρχει σωστή απάντηση σε αυτό το λάθος ερώτημα.

 

Ενώ τα οικόπεδα της Τουρκίας έρχονται σε αντίθεση με την ελληνοκυπριακή διοίκηση, το Brexit έφερε τις βρετανικές βάσεις στο νησί πίσω στην ημερήσια διάταξη. Καθώς οι βάσεις αποτελούν κυρίαρχα εδάφη, φέρεται πως θα διεκδικήσουν υφαλοκρηπίδα και θαλάσσιες περιοχές. Τι θα γίνει με τα δηλωμένα τεμάχια της Τουρκίας;

 

Το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις με το όνομα «Ακρωτήρι» και «Δεκέλεια» οι οποίες θεωρούνται ως το έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η μία βρίσκεται στη Λεμεσό και η άλλη στη Λάρνακα στο νησί της Κύπρου. Επομένως, εάν το Ηνωμένο Βασίλειο διεκδικήσει θαλάσσιες δικαιοδοσίες γύρω από τις βάσεις, συνομιλητής για τα προβλήματα θα είναι η «Ελληνική Διοίκηση της Νότιας Κύπρου» (sic) κι όχι η Τουρκία. Η υπόθεση αυτή δεν αφορά την Τουρκία. Κατά ειρωνικό τρόπο, οι Ελληνοκύπριοι θα έχουν προβλήματα σχετικά με το Καστελλόριζο.

 

Είναι δυνατόν να λειτουργείς σήμερα σε μια περιοχή όπου εμπλέκονται περισσότεροι από ένας «παίκτες» χωρίς να είσαι μια διεθνής εταιρεία ενέργειας; Δεν είναι το τρέχον κόστος της γεώτρησης σε βαθιά νερά, το οποίο είναι εξαιρετικά ακριβό, πέρα από τις δυνατότητες των κρατών;

 

Η ύπαρξη πολλών παικτών στην περιοχή δεν αποτελεί εμπόδιο για τη διατήρηση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της Τουρκίας βάσει του διεθνούς δικαίου. Η Τουρκία έχει μεγάλες πιθανότητες σε αυτήν την περίοδο, δεδομένου ότι το κράτος διαθέτει τρία σεισμικά ερευνητικά σκάφη (ένα από αυτά ανήκει στο Πανεπιστήμιο Eylül που ονομάζεται Piri Reis) και τρία πλοία γεωτρύπανα. Αυτά τα πλοία παρέχουν ανεξαρτησία στην Τουρκία. Ωστόσο, τα σχετιζόμενα τουρκικά κυβερνητικά ιδρύματα ενδέχεται να καταστήσουν αυτές τις σεισμικές ερευνητικές δραστηριότητες οικονομικά αποδοτικές σε συνεργασία με εταιρείες ενέργειας.

 

Τι πιστεύετε για το έργο «Κανάλι της Κωνσταντινούπολης»; Τι σημαίνει για την Τουρκία, όσον αφορά τις Συνθήκες της Λωζάνης και του Μοντρέ;

 

Η Σύμβαση του Μοντρέ ρυθμίζει τη χρήση του Βοσπόρου, της Θάλασσας του Μαρμαρά και των Δαρδανελίων. Εάν ένα πλοίο πρόκειται να εισέλθει στην περιοχή, τότε είναι υποχρεωτικό για αυτό το πλοίο να υπακούσει στη Συνθήκη του Μοντρέ. Εάν κατασκευαστεί το «Κανάλι της Κωνσταντινούπολης», κάθε πλοίο που θα εισέρχεται ή θα φεύγει από τη Μαύρη Θάλασσα θα πρέπει να συμμορφωθεί με τη Συνθήκη του Μοντρέ όταν εισέρχεται στη Θάλασσα του Μαρμαρά.

 

Από την άλλη πλευρά, τα τεχνητά κανάλια δεν μπορούν να θεωρηθούν φυσικές θαλάσσιες οδοί. Επομένως, αυτές οι περιοχές δεν μπορούν να αναγνωριστούν ως νησί ή θαλάσσια οδός. Αυτές πρέπει να αναγνωριστούν ως ηπειρωτική χώρα σε σχέση με το Δίκαιο της Θάλασσας.

 

Μετά την παραίτησή σας, εστιάσατε στην ακαδημαϊκή ζωή, συνεχίζετε τις σπουδές στο Κέντρο Ναυτιλιακών και Παγκόσμιων Στρατηγικών στο Πανεπιστήμιο Bahçeşehir. Ποιοι είναι οι στόχοι σας;

 

Ο στόχος του «BAU Κέντρου Θαλασσίων και Διεθνών Στρατηγικών» (BAUMAGS) είναι να ενεργεί ως παγκόσμιο κορυφαίο ερευνητικό κέντρο, think-tank και σχολή που παρακολουθεί στενά τις διεθνείς εξελίξεις, τις σχέσεις, ειδικά όλες τις δραστηριότητες που σχετίζονται με τις θάλασσες/ωκεανούς (θαλάσσια ζητήματα, θαλάσσιο δίκαιο, κοινή χρήση των θαλασσών κ.λπ.) και τις εξελίξεις στον τομέα αυτό. Σε αυτό το πλαίσιο, το όραμά μας είναι επίσης να καθορίσουμε, να υπερασπιστούμε και να αναπτύξουμε τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας βάσει του διεθνούς δικαίου. Το BAUMAGS παρακολουθεί και αξιολογεί τις διεθνείς εξελίξεις, τις σχέσεις, όλες τις δραστηριότητες που σχετίζονται με τις θάλασσες και τους ωκεανούς. Εκτός αυτού, πραγματοποιεί αναλύσεις και αξιολογήσεις σε σημαντικούς τομείς όπως το δίκαιο, η πολιτική επιστήμη και οι διεθνείς σχέσεις. Στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε προϊόντα με την υψηλότερη ακαδημαϊκή αξία χρησιμοποιώντας πολλούς εθνικούς και παγκόσμιους πόρους. Ως πολύγλωσσο κέντρο, δημοσιεύουμε τα προϊόντα μας σε έξι γλώσσες προς το παρόν και αυτές είναι τουρκικά, αγγλικά, ελληνικά, ρωσικά, αραβικά και γαλλικά. Ένας άλλος σημαντικός ρόλος του κέντρου είναι να παρέχει εκπαίδευση στους συμμετέχοντες που ενδιαφέρονται και χρειάζονται σε αυτόν τον τομέα χάρη στα προγράμματα που θα οργανωθούν στη Σχολή Θαλάσσιας και Διεθνούς Στρατηγικής. Θα διοργανώσουμε συνέδρια, συμπόσια, πάνελ, σεμινάρια και εργαστήρια. Εκτός αυτού, θα διαχειριστούμε τα ευαίσθητα και δύσκολα ζητήματα με επαγγελματισμό και αντικειμενικό τρόπο χάρη στις συνεδρίες στιλ think-tank και στην κοινή πλατφόρμα που πρόκειται να δημιουργηθεί. Επιπλέον, πρόκειται να παρέχουμε σε όλους τους υποψήφιους φοιτητές όλο τον επαγγελματικό εξοπλισμό που χρειάζονται τόσο από θεωρητική όσο και από πρακτική άποψη και να εκπαιδεύσουμε νέους ακαδημαϊκούς και εμπειρογνώμονες με μεταπτυχιακά και διδακτορικά προγράμματα.

 

Kaynak: Sputnik Greece

https://sputniknews.gr/tourkia/202009048161928-o-empneustis-tis-galazias-patridas-sto-Sputnik-I-ellada-ehei-apaitiseis-apo-ti-thalassia-zoni-mas/